काव्य १५ असता समीप दोघे हे

असता समीप दोघे हे ओठ मूक व्हावे 

शब्दांविना परंतु बोलून सर्व जावे

अतृप्त मीलनाचे, विरहातही 

सुखाचे विश्वाहुनी निराळे हे विश्व प्रेमिकांचे !

फसवा वरून राग, रुसव्यात गाढ प्रीती होता क्षणिक दूर वेडी मनात भीती दिनरात चिंतनाचे अनिवार कौतुकाचे विश्वाहुनी निराळे हे विश्व प्रेमिकांचे !

@eaksharman
दूरातही नसावा दोघांमध्ये दुरावा स्पर्शाविना सुखाने हा जीव मोहरावा ओठी फुलून यावे स्मित गोड सार्थकाचे विश्वाहुनी निराळे हे विश्व प्रेमिकांचे !

- शांता शेळके