पावसाळ्याची रात्र होती. कोकण मधल्या “भोरवाडी” गावावर काळे ढग दाटून आले होते. गावात वीज नव्हती. फक्त अधूनमधून चमकणारी वीज आणि कुत्र्यांच्या भुंकण्याचा आवाज.
गावाच्या टोकाला एक जुना वाडा होता — “देशमुखांचा वाडा”. त्या वाड्याबद्दल गावात अनेक कथा सांगितल्या जायच्या. म्हणे, तिथे रात्री दिवा दिसतो… पण वाड्यात कोणी राहत नाही.
त्या गावात गणू नावाचा एक तरुण राहत होता. शहरातून शिक्षण करून तो नुकताच गावात परतला होता. गावकऱ्यांच्या अंधश्रद्धेवर त्याचा विश्वास नव्हता.
एके रात्री चहाच्या टपरीवर चर्चा रंगली होती.
“गण्या, रात्री बारा नंतर त्या वाड्याकडं जाऊ नकोस,” म्हातारा तात्या कुजबुजला.
“का? भूत आहे का तिथं?” गणू हसत म्हणाला.
तात्याच्या डोळ्यांत अचानक भीती उतरली.
“भूत नाही रे… पण काहीतरी आहे.”
त्या रात्री गणूने ठरवलं — सत्य शोधायचंच.
हातात कंदील घेऊन तो वाड्याकडे निघाला. पाऊस रिमझिम कोसळत होता. वाड्याचं मोठं लाकडी दार अर्धवट उघडं होतं. आत काळोख.
गणूने पाऊल टाकलं.
कर्कश्श आवाज करत दार मागून बंद झालं.
क्षणभर त्याचा श्वास अडकला.
वरच्या मजल्यावर कोणीतरी चालत असल्याचा आवाज येत होता… टक… टक… टक…
गणूने कंदील वर केला.
भिंतीवर जुन्या चित्रांवर धूळ साचली होती. अचानक एका चित्रातील स्त्रीचे डोळे चमकले असे त्याला वाटले.
तो घाबरला. पण पुढे गेला.
वरच्या खोलीत मंद दिवा पेटलेला होता.
आत एक जुनी झुलती खुर्ची हळूहळू हालत होती…
पण तिथे कोणीच नव्हतं.
अचानक मागून आवाज आला —
“इतक्या वर्षांनी कोणी आलं…”
गणूने मागे वळून पाहिलं.
पांढऱ्या साडीत एक वृद्ध स्त्री उभी होती. चेहरा फिकट. डोळ्यांत विचित्र शांतता.
“तुम्ही… कोण?” गणूचा आवाज थरथरला.
ती हसली.
“मी या वाड्याची शेवटची मालकीण.”
गणू काही बोलणार इतक्यात वीज चमकली…
आणि त्या क्षणी त्याला दिसलं —
ती स्त्री जमिनीवर उभीच नव्हती.
ती हवेत तरंगत होती.
गणूच्या हातातून कंदील खाली पडला.
संपूर्ण खोली अंधारात बुडाली.
आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी…
गावकऱ्यांना गणू वाड्याबाहेर बेशुद्ध अवस्थेत सापडला.
तो जिवंत होता.
पण त्या दिवसानंतर त्याने कधीच “देशमुखांच्या वाड्या”बद्दल एक शब्दही काढला नाही.
फक्त कधी कधी रात्री तो झोपेत घाबरून ओरडायचा —
“ती अजून तिथंच आहे…”
@ eaksharman
