Showing posts with label निसर्ग कविता. Show all posts
Showing posts with label निसर्ग कविता. Show all posts

Monday, June 4, 2012

रात्रीला मी म्हंटल


रात्रीला मी म्हंटल ,
अग जरा हळू चालत जा ,
झोप लागलीय नुकतीच चंद्राला आता कुठे ,
जरा कमी ठुमकत जा..........
साखरझोपेत पहाटेच्या स्वप्ने त्याला पाहू देवून
 प्रीतीचा शिंपडत रंग स्वप्नांना थोडं त्याच्या फुलवत जा .....
रुप पाहून चांदण्याचं पडलेली भूल 
त्याला आभाळाला दाखवून 
त्यालाही थोडसं मनी खुलवत जा .......
तू समोर असताना अंधारालाही 
मनचं थोडं लाजत का होईना पण कांही बोलू देत जा .....
यायच्या आधी पुरवाई साज तुझा उतरून 
रूप तुझं साजिरं पहाटेच्या दवात तू थोडं निरखून जा ..
-अनामिक

Tuesday, April 10, 2012

थंड थंड हिवाळा संपला


थंड थंड हिवाळा संपला, गरम गरम उन्हाळा असा पेटला,
आटोपून परीक्षेचा भार, मग गावाला जायचा बेत आखला,

गावाला जायची मजाच वेगळी असायची,
ओसाड रस्ता आणि घनदाट झाडीच दिसायची,

काय काय करायचे तिकडे, हे ठरलेलेच असायचे,
कड़क उन्हात मित्रांच्या जोडीने नुसतेच भटकायचे,

वर्षभरात केलेली मस्ती मग त्याना सांगायची,
आणि नंतर नदीकाठी जाउन मजा लुटायची,

शहरातून आलोय म्हणून वेगळाच रुबाब असायचा,
प्रत्येक खेळामध्ये कसा दबदबा असायचा,

रात्री जेवणाची वेगळीच असायची मेजवानी,
आणि झोपताना सोबत आजीची गाणी,

सुंदर निसर्गाच्या सानिध्यात गार झोप लागायची,
आणि पहाटेची सुर्यकिरने चटकन डोळ्यावर यायची,

शहरात उशिरापर्यंत झोपनारे तिकडे लवकर उठायचो,
बाबा आणि आजोबांसोबत मग नदीवर आंघोळीला जायचो,

तो सुंदर उन्हाळा आता कुठेतरी हरवलाच आहे,
ह्या दगदगीच्या आयुष्यात जणू कोणीतरी पळवलाच आहे,

आता ऑफिसच्या कामात हे सारे विसरलोच आहे,
म्हणुनच का कुणास ठाउक हा उन्हाळा जास्तच गरम भासतो आहे...
-अनामिक

Sunday, February 26, 2012

निसर्ग कविता


मनातल्या पहाटेला पारिजात फुले
पाखरांचे थवे गंधवेडे झाले
मनातल्या उन्हात झाडे बहरली
आशेची पाखरे वर उडू लागली
मनातल्या पानोपानी दवबिंदू झुले
सोनेरी किरणात त्याचे मोती झाले
मनातल्या उन्हात वायूलहर झुले
मंद गंधाचे दर्वळ दूरदूर पसरले
मनातले ऊन असेच राहू दे कोवळे
मध्यान्हीच्या तीव्र धगीपासून मोकळे....!!!
-अनामिक

Tuesday, October 12, 2010

माझी पहाट





माझी पहाट....
.
- गणेश के.
पहाटेच्या वाऱ्यात असतो तेंव्हा गारठा...
मात्र मी चालत राहतो....
अंधुकश्या प्रकाशात तुझ्याशी
बोलत राहतो.....
बोलता बोलता असे किती नाले , नदी -डोंगर
सरत जातात....
मग परत फिरताना
तुझ्या त्या आठवणी फक्त उरत जातात....


आता आंब्याला मोहर आलाय
अन कोकिळा हि गातेय..
पण तू आता नाहीस सोबत
हीच एक कमी राहतेय...
मग त्या विहिरीच्या काठावर बसतो
समोर झाडाखाली केवड्याचा सडा पहात राहतो,
सुगंधाच्या नशेत मग
तुझ्या विरहाचा साप असा डसत राहतो....
मलाही मग राहवत नाही
त्या फुलांचा मी गजरा करतो...
मग रम्य अश्या आठवणी काढत
रोजच्या सारखा गजरा तुझ्या कबरेवर सारतो...
असंच माग फिरतो
तुझी आठवणी नि डोळ्यात अश्रू घेऊन,
तुझ्या शपथेन बांधलेल्या
जीवनाची आणखी एक पहाट घेऊन........