Friday, May 20, 2016

दादा कारखानीस : एक आगळे व्यक्तिमत्व

ह्युस्टन, टेक्सास येथील दादा कारखानीस ह्यांचे नांव मुंबई-पुणे व्यतिरिक्त अमेरिका, इंग्लंड, आणि ऑस्ट्रेलिया येथील जुन्या सी. के. पी. समाजात लोकप्रिय आहे. याचे कारण म्हणजे त्यांचा सर्व थरातील, वयाच्या आणि व्यवसायाच्या व्यक्तींत आपुलकीने मिश्किलपणे वागून मिसळण्याचा आणि मदतीचा हात सदैव पुढे करण्याचा स्वभाव.

ह्युस्टन, टेक्सास येथील दादा कारखानीस ह्यांचे नांव मुंबई-पुणे व्यतिरिक्त अमेरिका, इंग्लंड, आणि ऑस्ट्रेलिया येथील जुन्यासी.के.पी.समाजात माहित नसलेली व्यक्तीविरळाच. तसेच न्यूयॉर्क, आणि ह्युस्टन येथील इतर मंडळीतही ते दादा, भाई, भाईकाकाया नांवाने परिचित आहेत.याचे कारण म्हणजे त्यांचा सर्वथरातील, वयाच्या आणि व्यवसायाच्या व्यक्तींत आपुलकीने मिश्किलपणे वागून मिसळण्याचा आणि मदतीचा हात सदैव पुढे करण्याचा स्वभाव. नुकत्याच शिकागो येथे पार पडलेल्या बृहन महाराष्ट्र मंडळाच्या १५ व्या अधिवेशनांत त्यांना "जीवन गौरवपुरस्कार" देऊन सन्मानित करण्यात आले. वास्तविकत: त्यांनी केलेल्या मराठी भाषेची, आणि समाजाची सेवा लक्षात घेऊन त्यांना साहित्य आणि समाजकार्य ह्या दोन्ही वर्गात मिळून बृहन महाराष्ट्र मंडळाने त्यांना केव्हांच सन्मानित करावयास पाहिजे होते. त्याकरता दादांचे समवयस्क आणि जुने स्नेही रमेश तथा दादा प्रधान ह्यांनी पुढाकार घेऊन जवळजवळ १२५ सह्यांचे निवेदन ह्यावर्षीच्या अधिवेशनाच्या कार्यकारिणीला पाठवून दिले. ह्या निवेदनाला दादांच्या सर्व परिचित व्यक्तींनी भरघोसपाठींबा दिला.त्यांत मुंबई-पुण्याचे वंदना गुप्ते, प्रशांत दामले, जयंत सावरकर, विजय केंकरे इत्यादी नामवंतकलावंतांचासमावेश होता. ह्या निवेदनावर चर्चा होऊन त्यांना "जीवन गौरव पुरस्कार" देण्यात आला. बृ. म. मं. च्या इतिहासातील हापहिला उपक्रम.

गेल्या शनिवारीच त्यांना "ह्युस्टन मराठी मंडळाने" त्यांच्यासमाजकार्याबद्दलआणिमराठीभाषेच्या
सेवेबद्दलतेथीलबऱ्याचवर्षांपासूनस्थायिकअसलेल्याव ह्युस्टन मराठीमंडळातप्रारंभापासून
कार्यरत असलेल्या जेष्ठनागरिकडॉ.सिंधुताईहर्डीकरयांच्याअध्यक्षतेखालीगौरव पत्र देऊन सन्मानित करण्यात आले. हासमारंभ घडवून आणण्यात ह्युस्टन मराठी मंडळात कार्यरत असलेले व या कार्यक्रमाचे प्रमुख वक्ते समीर करंदीकर आणि दादांचे जुने सहकारी प्रमोद मेहता यांचा मोलाचा भाग होता.
आपल्या आभार भाषणात ते म्हणाले....
"माणूस जन्मभर ऋणी असतो, कुणाचा न कुणाचा तरी! प्रथम जन्मदात्यांचा, मग असतो गुरुजनांचा आणि शिषण संस्थेचा, नोकरीत शिरल्यावर वरिष्ठांचा. मग ऋणफेडायचंअसतंते समाजाचं आणि शेवटी जन्मभर ज्या मातीत राहिले त्या मातीचं. हे ऋणफेडतांना जे सुख मिळते, त्याची तुलना कशाशीही करता येणे शक्य नाही.

http://m.maharashtratimes.com/international/global-maharashtra/-/articleshow/10075208.cms

Thursday, May 19, 2016

तुझी आठवण येते तेव्हा तुझी शपथ मी उदास होतो..

तुझी आठवण ..........


कधी न येई ओठी माझ्या नाव तुझे ............ पण,
डोळ्यांमधील हजारो हाका तुझ्याच साठी
वादळातही खचे ना ज्याचा धीर कधीही ....... पण,
बुडते माझे जहाज तुझ्याच साठी

कुठेतरी मग भरकटलेला वणवनणारा प्रवास होतो...
तुझी आठवण येते तेव्हा तुझी शपथ मी उदास होतो....
दिसूनही मी दिसलो नाही ,
जवळ तुझ्या मी होतो इतका,
बघुन घे तू नजर फसावी,

असा तुझ्या आसपास होतो,
तुझी आठवण येते तेव्हा तुझी शपथ मी उदास होतो........
कुठेतरी मग भरकटलेला....
धीर समजलो ज्या हाकेला,
केवळ तो आवाज निघाला,
सदैव स्वप्ने बघणारयाचा,
असा कसाच का भ्रमनिरास होतो,
तुझी आठवण येते तेव्हा तुझी शपथ मी उदास होतो....
कुठेतरी मग भरकटलेला....
रात्र काल एकटीच होती चांद तिला भेटलाच नाही,
हायाय या साध्या विरहाचा त्रास किती पण दवास होतो,
तुझी आठवण येते तेव्हा तुझी शपथ मी उदास होतो....
कुठेतरी मग भरकटलेला वणवनणारा प्रवास होतो...
तुझी आठवण येते तेव्हा तुझी शपथ मी उदास होतो....
कुठेतरी मग भरकटलेला...


Saturday, May 14, 2016

क्या बात है

पुस्तकाची पाने पलटताना एक विचार
मनात येतो
आयुष्याची पाने अशीच पलटली तर
"क्या बात है" ...!!!

स्वप्नात अनेक गोष्टी पूर्ण होतात पण
खऱ्या आयुष्यात पूर्ण झाल्या तर
"क्या बातहै"..!!!

काही लोक स्वार्था साठी शोधतात
मला पण
निस्वार्थीपणे कोणी शोधत आलं तर
"क्या बात है"...!!!

मन मारून काळीज कोणीही घेऊन जाईल
माझे पण
मन जिंकून काळीज नेणारा कोणी भेटला तर
"क्या बात है" ...!!!

सोबत असेपर्यंत तर सगळ्यांना मी हसवत
ठेवीन पण
मी गेल्यानंतरही ते हसत राहिले तर
"क्या बात है" ...!!!
#अनामिक

Friday, May 13, 2016

नामस्मरण

तरुण वयात नामस्मरण करावे.
नक्की वाचा -
तरुण वय हे जीवनातील अनमोल वय असते. त्या वयात मनुष्य जे काही करेल म्हणजेच कर्तुत्व करेल त्याच कर्तुत्वाची पावती मनुष्याला पुढे जीवनात यशस्वी करते. कारण ह्या वयात मूले हुशार असतात matured असतात.तरुण रक्त अंगात सलसलते. ह्या वयात जे कर्म तरुण करेल त्या कर्माचे दुःख व सुख त्या जीवाला भोगावे लागतात. मग हे दुःख भोग कमी होण्यासाठी जीवनात प्रत्येक क्षेत्रात प्रगति करण्यासाठी व आपल्या  देवाची शक्ति प्राप्त होवून ह्या नरदेहाचा उद्धार करण्यासाठी तरुण वयात नामस्मरण करायचे असते.म्हातार पनि नामस्मरण होत नाही कारण त्यानी पूर्ण जीवन संसाराचे चिंतन करन्यासाठी घालविलेले असते. त्यामुळे त्यांच्या कडून नामस्मरण झाले तरीही ते देवाला पोहचते. पन दैविशक्ति त्यांना मिलत नाही. तर ही शक्ति तरुण वयातच मनुष्याला मिळते. नामस्मरण हे तरुंनांना जीवनात प्रगति करण्यासाठी एक अमृत असते.त्या नामस्मरणाच्या अमृताच्या प्रत्येक घोटाला त्यांना दैवी शक्ति मिलते.नामस्मरण का कारायचे असते? कारण तरूण वय हे अल्लड़ असते. त्या वयात मुलांचे विचार व मन स्थिर नसते मग त्या मनाला व विचारांना स्थिर फक्त नामस्मरणच करते.त्यांना ह्या वयात जगाचा अनुभव नसतो कोण कधि फसवेल, कधी घात करेल किंवा जीवनात कधी मृतु येईल हे सांगता येत नाही. पण नामस्मरनाने खुप काही समस्या जीवनात सुटु शकतात. हल्लीच्या मुलांना नेट टीवी मोबाइल ह्याचे वेड लागल्यामुळे त्यांची बुद्धि स्थिर नाही. सतत तेच तेच जीवन जगल्या मुले वाइट विचार मनात येतात. बारीक सारिक गोष्टींवरून चिड़तात. लगेच राग येतो काही वेळेला तो राग मनात बसल्यामुळे ही मुले दुसर्यांचा घात करतात. पैशांसाठी व्याभिचार करतात. पैसा श्रेष्ट आहे संस्कार कमी आहेत अशी ह्यांची विचारसरनि असते. त्यात त्या स्पर्धा परीक्षा स्वताच्या आत्महयाला व शरीराला त्या परीक्षेत सतत गुंतवून ठेवले असल्यामुळे त्यांना जीवन हे नीरस वाटते. दुसर्यांच्या पुढे जाने खुप पैसा कमविने हेच ह्यांचे ध्येय असते.पण मन ह्या सुखवस्तु मिळाल्यामुळे विचलित होवून काही वेळेला मुले वाम मार्गाला जातात. कारण वाम मार्गाला जान्याचे कारण त्यांचे मन स्थिर न राहणे. ह्या मनाला स्थिर करण्यासाठी तरुण वयात नामस्मरण करायचे असते. नामस्मरनाने एक वेगळीच दैवीशक्ति प्राप्त होते. मुलांचे मन स्थिर राहिल्यामुळे जे काही वाचलेले सर्व लक्षात राहते. वाइट कर्म करायला मन त्या मुलांचे घाबरते. कारण मनात नामाची माल जपली जाते.तरूण मुले वाइट कर्म करत नाही त्यामुळे त्यांच्या हातून पाप घडत नाही. म्हणून ते जीवनात प्रत्येक क्षेत्रात यशस्वी होतात. नामस्मरणामुळे खुप मेहनत करायची जिद्द निर्माण होते. जस जसेनामस्मरण वाढते तस तसे दैविक शक्ति वाढते. त्यामुळे त्यांना जीवनात कितीही वाइट प्रसंग आला कि देव त्यांचे रक्षण करते. त्यांच्या जीवनाची दोरी देवाच्या हातात असते. देवाचे सरक्षण वलय त्या मुलांना प्राप्त होते. चेहर्यावर makeup ची गरज भासत नाही.तर आपोआप तेज येते. तरुण मुले आनखी सूंदर दिसू लागतात. ईश्वरी अंश त्यांच्यात तयार होते.चिंता भय ह्याची जागा त्यांच्या जीवनात देवाच्या चिंतनाने घेतलेली असते.देवालाही सूंदर ताजे फुल आवडते म्हणजेच तरुण काळा असो या गोरा पण त्याचे सूंदर निष्पाप मन देवाला आवडते. म्हणून तरुण वयात नामस्मरण करायचे असते. म्हातारपन आता कोणी पाहिले आहे. मृतु कधि येईल सांगू शकत नाही आज मी लेख लिहिते उद्या तुम्हाला दिसेन की नाही सांगू शकत नाही. म्हणून देवाचे दिवसातून एकदातरि नामस्मरण करा कारण जीवनातला खरे  अमृत तेच आहे.
~ संग्रहित लेख

Thursday, April 7, 2016

ई साहीत्य चरित्र विभाग




धगधगते यज्ञकुंड : विनायक दामोदर सावरकर
लेखक : श्रीकांत वा .नेर्लेकर
------------------
Free download #eBook copy @ 
http://www.esahity.com/uploads/5/0/1/2/501218/dhagdhagte_yadnyakund_single_page.pdf






सूर्यपुत्र लोकमान्य ~ डॉ. स्मिता दामले
------------------

Free download #eBook copy @ 
------------------



२६/११ चे अमर हुतात्मे ~ संजय वाघ

------------------
Free download #eBook copy @ 

------------------

ई-साहित्य प्रतिष्ठान
esahity@gmail.com

Saturday, March 19, 2016

Friday, March 11, 2016

श्याम वनमाली गिरिधारी

श्याम वनमाली गिरिधारी

श्याम वनमाली गिरिधारी

मृगमदतिलक विराजत भाली
कृष्ण कुरळ अलक मृद गाली
शारद पूनावा कालिंदी तटी
रास रंगला कदंब तळमटी
गोप गोपिका कर कर गुंफिती
भ्रमती धुंद लय ताली

श्याम वनमाली गिरिधारी
कृश कटी वरती
झुलती किंकिणी
किरण झळकती
रत्न कंकणी
रुणुझुणु  नाद पैजनी  
यमुना गान मय झाली

श्याम वनमाली गिरिधारी
हसीत  बिलसते
हरी वदनावर
अधरी  मुरली
मधुर मधुर
स्वर
रास रंगला रमले स्थिर चर
झुकले नील नभ खाली
श्याम वनमाली गिरिधारी


~ ओंजळीतून मनाच्या 


Tuesday, March 8, 2016

आज काल महिलांवर





आज काल महिलांवर होणारे अत्याचार दिवसेंदिवस वाढत आहेत .. हे थांबवण्यासाठी कोण कोण प्रयत्न
करत आहे त्या पेक्षा प्रत्येक महिलाने आपली रक्षा स्वतः करण्या साठी ... स्वतः सक्षम व्हावं . स्व रक्षणाला जास्त प्राधान्य द्यावं . महिलांची लोकसंख्या कमी होत आहे ह्याचं मूळ कारण सामाजिक मानसिकता आहे जी स्त्री जन्म नाकरते ... अजूनही स्त्री भृण हत्येचं प्रमाण कमी झालेलं नाही .... प्रत्येक स्त्री ने अश्या कु प्रथांचा विरोध करणं खूप गाजेचा झाल आहे ... अजूनही हुंडा पद्धतीला पाठींबा दिला जातो ही तर शोकांतिका आहे .. ह्या स्वतंत्र भारत देशाची जिथे स्त्रीला अजूनही कमी लेखाला जाते ..
हीच समाजाची मानसिकता बदलण्याची अत्यंत गरज आहे ... त्या मुळे खर्या अर्थाने महिलांना
स्वतंत्र आणि मान सुद्धा मिळू शकेल समाजात ...
स्त्रीचा आदर करण्याचे संस्कार खर तर आई वडलांनी बिम्ब्वण्याची प्राथमिक कर्तव्य आहे ... त्या मुळेच समाज सुदृढ होईल आणि महिला सबलीकरण होण्यास मदत होईल ...
#विद्या
http://vidyamslife.blogspot.com

Friday, February 26, 2016

Sunday, February 14, 2016

दोन हे आहेत पेले

दोन हे आहेत पेले आपुले नाही जणू
कोणता आहे तुझा अन कोणता माझा म्हणू

दोन धारा एक झाल्या या प्रवाही तू नि मी
पूर येतो वाढणारा आपुली नाही तनू

दोन हे आहेत पेले एक माझा संपला
झाकुनी अर्धाच पेला टेकिली का वर हनु

नीट न समजणारे कडवे:
दे तुझा झोकून दे तो आणि माझा घे तुला
होत जागी रानगीते हृदय लागे गुणगुणू
~ आरती प्रभू
=============

Meaning in English : Shared by Shailesh Vaite
( https://www.facebook.com/shailesh.vaite )
I believe the poem is about two people in an intimate relationship where the sense of separateness has started fading. But one partner is still not ready to surrender totally to this merger and the other partner is urging him/her to just jump into this blissful togetherness. Thus the poem goes-

We have our own separate bodies (and lives), but perhaps they are not our own anymore (दोन हे आहेत पेले आपुले नाही जणू), because at present we are so entangled in each other, it is so confusing as to where your existence begins and where mine ends (कोणता आहे तुझा अन कोणता माझा म्हणू)

These two streams of separate existence have merged with each other (दोन धारा एक झाल्या या प्रवाही तू नि मी), this merger has enriched both of us and the sense of separate bodily existence has ceased to exist now (पूर येतो वाढणारा आपुली नाही तनू)

We have these two separate bodies but I have given up on mine totally (दोन हे आहेत पेले एक माझा संपला), but you still have not been able to jump into this stream of joint existence and still trying to look at this relationship with objectivity of an outsider, (झाकुनी अर्धाच पेला टेकिली का वर हनु) (I love this reference to resting of chin, it just so beautifully talks about looking at a situation objectively)

I urge you to just throw in your existence into this relationship and merge into mine (दे तुझा झोकून दे तो आणि माझा घे तुला) and enjoy the bliss and the ecstasy of togetherness (होत जागी रानगीते हृदय लागे गुणगुणू)

Song @ https://www.youtube.com/watch?v=NNofkLly06k
song @ https://www.youtube.com/watch?v=drEJr3WlSSU

Thursday, February 11, 2016

Monday, February 8, 2016

चारचौघी : या जगण्यावर…

चारचौघी : या जगण्यावर…
डॉ. नीलम ताटके
‘या जन्मावर या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे’ असं आपल्याला मंगेश पाडगावकर यांनी सांगितलंय. जगणं कसं असावं याची जाणीव करून दिलीय. परंतु जगण्यावर प्रेम करायचं म्हणजे काय, एखादी व्यक्ती, वास्तू, वस्तू जे आपल्याला डोळ्यांनी दिसतं त्याचं अस्तित्व जाणवतं त्या सगळ्यावर आपण प्रेम करू शकतो. मग जगण्यावर प्रेम करणं म्हणजे नेमकं काय? हे मला श्रीमती शांताबाई शेळके यांचं ‘धूळपाटी’ वाचल्यावर कळलं.
आपल्या आसपासचा निसर्ग, माणसं, घर या सगळ्याविषयी असलेली आस्था, तन्मयता. माणसांविषयी बारीक-सारीक निरीक्षणं, स्वत:ने केलेल्या प्रत्येक लिखाणावर, आयुष्यात आलेले अनुभव यांच्याकडे सकारात्मतेने पाहणे, भाषांतरं, परीक्षण, स्तंभलेखन अगदी परीक्षांची गाईड लिहिणे, या प्रत्येकातून आपण शिकलो असे त्या म्हणतात. पोटासाठी कराव्या लागलेल्या इंग्रजी सिनेमाविषयीचे लिखाण असो, व्याख्यानं देण्याची सवय नसताना, गरज म्हणून ते केलं तेही अगदी उत्कृष्टपणे. बेकारीचा काळ हा संकट नाही तर तो आत्मभान देणारा काळ असतो असं त्यांना जाणवतं.
आयुष्यात अनेक माणसं भेटली. त्यांनी आपल्याला मदत केली. आपल्या लेखनात त्यांचा वाटा श्रीमती शांताबाई मानतात. अनंत अंतरकर, आचार्य अत्रे यांचा आवर्जून उल्लेख करतात.
काही व्यक्ती ज्या त्यांच्या नात्यातल्या होत्या, आसपास वावरणार्‍या होत्या त्यांचा शांताबाईंच्या मनावर ठसा उमटला. त्यात त्यांचे आई, वडील, आजोबा, आबई यांचा विशेष उल्लेख करावा लागेल. त्यांच्या आजोबांनी म्हणजे वडिलांच्या वडिलांनी स्वत:च्या मुलांना व मुलींना त्या काळात आवर्जून शिक्षण घ्यायला लावले. मुलींना नोकर्‍या लावून स्वावलंबी केले याचा त्यांना अभिमान आहे. त्यांच्या आईला असलेली वाचनाची अतिआवड शांताबाईमधे आली आणि तीच पुढे त्यांची करीयर झाली. या वाचनाने त्यांना घडवलं.
जीवन जसं समोर येईल तसं जगावं असा त्यांचा विश्‍वास असल्याने पुढे आयुष्यात अमुक तमुक करायचं हे ठरवणं त्यांना मान्य नव्हतं, फक्त प्राध्यापक व्हायचा निर्णय हा त्याला अपवाद होता. आयुष्य जसं आलं तसं त्यांनी ते स्वीकारलं.
या शांताबाईंच्या आठवणी तर आहेतच, पण याला सामाजिक संदर्भ आहे, असे त्यांनी म्हटले आहे. यात त्यांनी सत्तर-बहात्तर वर्षांपूर्वीची समाजरचना, जाती संस्था, कुटुंबात शिक्षित व्यक्ती असल्यावर कुटुंबातील वातावरण कसे असते ते त्यांनी मांडले आहे.
नोकरीच्या निमित्ताने मुंबईला गेल्या आणि त्यांना मुंबईही आवडली. दयानंद कॉलेजमध्ये प्राध्यापक असताना वेगवेगळ्या भाषा बोलणारी, शिक्षणाची खरी गरज असलेली मुले, विद्यार्थी भेटले. या सगळ्या वातावरणात त्या समरसून गेल्या.
या समरसतेतूनच त्यांनी सुंदर कविता लिहिल्या, गीतं लिहिली, जी आजही आपल्याला खूप आनंद देऊन जातात, आपला मूडच बदलून टाकतात.
‘धूळपाटी’ हा एक रसरशीत जीवनानुभव आहे. ज्या गोष्टी अत्यंत खासगी आहेत किंवा वाचकांना त्या कळून किंवा नकळून काहीच फरक पडणार नव्हता त्या त्यांनी सांगायच्या टाळल्या आहेत. प्रत्येक अनुभवात रमणे व करायची असलेली प्रत्येक गोष्ट आत्मीयतेने करणे हेच कदाचित जगण्यावर प्रेम असावं.
http://www.saamana.com/utsav/charchaughi-ya-jagnyavar

Saturday, February 6, 2016

कधि कुठे न भेटणार

कधि कुठे न भेटणार
कधि न काहि बोलणार
कधि कधि न अक्षरात
मन माझे ओवणार

निखळे कधि अश्रू एक
ज्यात तुझे बिंब दिसे
निखळे निःश्वास एक
ज्यात तुझी याद असे

पण तिथेच ते तिथेच
मिटुनि ओठ संपणार
व्रत कठोर हे असेच
हे असेच चालणार
~  इंदिरा संत

मी तुझाच मध्ये उमा गोखले यांनी
गायलेली इंदिरा संत यांची कविता ..

Uma Gokhale sings kadhi kuthe n bhetnar: http://youtu.be/N2Rrbwnw6vg

Friday, February 5, 2016

सोबती सख्या रे तू असा



सोबती सख्या रे तू असा
विहरतो नभी पक्षी जसा...

तू दिशा तू माझे पंख तू ..
प्रीत तू सुखाचा आरसा ..

गुंतली तुझ्या नादात मी ..
धुंद दे जरी तू राजसा रे

ऊन पावसाळी
तू सावळा कवडसा

बावरी अशी मी
तू पाहुणा ऋतूचा

बदलता रंग तू
मनी स्वछंद तू
सख्या रेशमी सुराचा गंध रे तू...

- गजर चित्रपट गीत